Zesde Intercontinental Cup-deelname voor Oranje

door Marco Stoovelaar (21 okt.)
Het Nederlands honkbalteam neemt voor de zesde keer deel aan het toernooi om de Intercontinental Cup wat op zaterdag 23 oktober in Taiwan is gestart. Het evenement, dat afwisselend met het wereldkampioenschap wordt gespeeld, werd in 1973 voor het eerst gehouden. Vier jaar geleden bereikte Nederland, toch wel enigszins verrassend, de finale en gaf zich toen pas in de elfde inning gewonnen tegenover Cuba. Maar het eerste succes op een Intercontinental Cup werd 27 jaar geleden al gerealiseerd toen Oranje voor het eerst aan het evenement deelnam toen dat in België plaatsvond. Een overzicht van Oranje en de Intercontinental Cup.

Hoewel de eerste editie in Italië plaatsvond was Nederland destijds niet van de partij. Maar ook in de daaropvolgende vier Intercontinental Cups (Canada, Nicaragua, Cuba en opnieuw Canada) was Nederland er niet bij. Het toernooi om de Intercontinental Cup is namelijk een invitatie-toernooi en in die eerste jaren van het evenement werden vaak regionale ploegen uitgenodigd. En wanneer er een uitnodiging kwam moesten er uiteraard ook nog de financiële middelen zijn om deel te kunnen nemen.

In 1983 kon men eigenlijk niet om deelname van Nederland heen. Simpelweg omdat het toernooi toen bij onze zuiderburen werd georganiseerd. Op het altijd gezellige veld van Antwerp Eagles kwam de top van de wereld bij elkaar. En iedereen die daar destijds bij was heeft het nog altijd over de uitstekende sfeer die er

tijdens het toernooi heerste en de
regelmatige bezoekjes die werden gebracht aan het aan het veld grenzende café van Jules Vermeiren. Maar men heeft het ook nog steeds over de goede wedstrijden die er werden gespeeld in Antwerpen en vooral ook het goede spel van Oranje. De nationale ploeg stond toen, net als als nu, onder leiding van de Amerikaan Jim Stoeckel.


Jim Stoeckel (Foto Henk Seppen)

Voor Stoeckel was het zijn derde en laatste jaar als manager van de Nederlandse ploeg, niet wetende dat het ook het begin was van een lange relatie met het Nederlandse honkbal. Oranje speelde in Antwerpen uitstekend. De ploeg begon met een 9-14 overwinning op Canada en haalde toen met 20-3 stevig uit tegen Taiwan, dat toen beschikte over een zeer populaire speler met de bijnaam 'Smiling George'. Op dat moment was het de allereerste overwinning van Nederlands op de Aziatische grootmacht, waarvan in vier voorgaande wedstrijden driemaal werd verloren en eenmaal gelijk werd gespeeld. De overwinning zorgde niet alleen voor verbazing en bewondering in de internationale honkbalwereld, het vormde ook een belangrijke zege op weg naar de play-offs van het toernooi. Na de winst op Taiwan volgden drie ruime nederlagen tegen Cuba (7-17), Zuid-Korea (6-0) en de Verenigde Staten (1-11). Wat het laatste duel betreft was er wel een memorabele confrontatie. Of eigenlijk dat werd

het pas vele jaren later. Eén van de spelers die toen deel uitmaakte van de Amerikaanse ploeg - die toen nog geheel was samengesteld uit universiteitsspelers, profs mochten toen nog niet voor een nationale ploeg uitkomen - was Mark McGwire. Die maakte vele jaren later natuurlijk furore als homerun-hitter in de Major League, maar ook als de man die verboden spierversterkende middelen gebruikt zou hebben om zijn prestaties te verbeteren. Hoe dan ook, 27 jaar geleden was McGwire een talentvolle speler (met overigens normale maat armen) die aan het begin stond van een imponerende carrière. Maar in het duel tegen Nederland wist hij in elk geval niet te imponeren en kreeg zelfs drie slag van Ed Tromp!

Na de drie opeenvolgende nederlagen zorgde Oranje voor een nieuwe stunt, want er werd met 10-16 overtuigend gewonnen van Nicaragua (waarvan vijf jaar eerder overigens ook was gewonnen tijdens het WK in Italië). De winst betekende dat Nederland de play-offs had bereikt en gelijk dezelfde dag weer tegen Cuba moest aantreden en dat resulteerde in een ruime 0-11 nederlaag. Hierna volgde nog nederlagen tegen de USA en Taiwan, maar Nederland had geschiedenis geschreven en sloot het toernooi af met ee meer dan fraaie vierde plaats. Overigens werd het evenement daarna gevolgd door een teleurstellend Europees Kampioenschap in Italië, waarbij het gastland de titel veroverde.

Ondanks het succes in Antwerpen duurde het 12 jaar voordat Nederland  VOLGENDE PAGINA